แท็กซี่ ผีดุ!!

ผมอยู่แถวซอยร่วมจิตต์ใกล้ๆ ศรีย่านนี่เองครับ วันดีคืนร้ายก็ไปเที่ยวถนนข้าวสารกับเพื่อนเกลอคือเจ้าอู๋ อยู่บ้านติดๆ กัน โดยขึ้นรถเมล์สาย 9 ไปลงบางลำพูพอดี

วันเสาร์ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ถนนข้าวสารคึ่กๆ ตั้งแต่หัวค่ำ ไม่ว่าคนไทยหรือนักท่องเที่ยวทั้งฝรั่ง ญี่ปุ่น จีน ล้วนแต่ได้ยินชื่อถนนข้าวสารอันโด่งดังระดับโลกมาหลายปีแล้ว เลยแห่มาเที่ยวกันเป็นว่าเล่น โดยเฉพาะพวกฝรั่งนี่หลายรายถึงกับหอบลูกจูงหลานมาเที่ยว ขนาดลูกเล็กๆ ใส่รถเข็นยังมีนี่นา

ที่ค่อนข้างแปลกหูแปลกตาของพวกเราก็คือฝรั่งแก่ๆ ขนาด 60-70 ปีขึ้นไปยังอุตส่าห์หอบสังขารมาเที่ยวถนนชื่อกระฉ่อนกับเขาเหมือนกัน เหลือเชื่อจริงๆ เอ้า!

คนพวกนี้ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักมาตั้งแต่หนุ่มยังสาว เพื่อเก็บเงินเก็บทองเอาไว้เดินทางไปเที่ยวเตร่ เปิดหูเปิดตาต่างแดน ตรงข้ามกับพวกเราที่แก่ตัวเข้าก็มักอยู่บ้านเลี้ยงหลาน หรือไม่ก็เข้าวัดเข้าวาไปเลย

โธ่! แก่ตัวเข้าเรี่ยวแรงก็ถดถอย ทำอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็หอบแฮกแล้ว ผมว่าสู้ไปเที่ยวตอนที่ยังสาวหนุ่มกระชุ่ม กระชวย เรี่ยวแรงแข็งขันยังจะเข้าท่ากว่าเป็นกอง

อย่างว่าละครับ วัฒนธรรมของใครของมัน ไม่ว่ากันอยู่แล้วงานนี้จะหนุ่มสาวหรือเฒ่าแก่ก็ขอให้มาเที่ยวสยามเมืองยิ้มกันเยอะๆ ก็แล้วกัน เงินทองจะได้ไหลมาเทมา ผู้คนจะได้มีงานบริการทำเยอะๆ พ่อค้าแม่ขายก็จะได้ซื้อง่ายขายคล่อง คนยากคนจนจะได้ลืมตาอ้าปากซะที...เศรษฐกิจตกสะเก็ดมาหลายปีแล้วครับ

การท่องเที่ยวถือว่าไม่ต้องลงทุนลงรอนอันใด รับเนื้อๆ ลูกเดียวเท่านั้น!

อ้าว? ผมก็เผลอไผลติดลมบนไปหน่อย เดี๋ยวก็ลืมเรื่องขนหัวลุกจนได้

บรรยากาศที่ถนนข้าวสารจะสนุกสนาน น่าตื่นตาตื่นใจแค่ไหนคงไม่ต้องบรรยายให้เสียเวลาก็ได้นะครับ...เรื่องมาเกิดเอาอีตอนที่ผมกับเจ้าอู๋ออกจากร้านเบียร์ที่ตั้งโต๊ะบนฟุตปาธตอนห้าทุ่มกว่า...เลยไปออกทางด้านใกล้ๆ สี่แยกคอกวัวเพื่อหาแท็กซี่กลับบ้าน เพราะเรากำลังเมาฉ่ำๆ กันทั้งคู่

เชื่อไหมครับว่าแท็กซี่ 5-6 คันที่เปิดไฟสว่าง เลี้ยวจากถนนราชดำเนินมาจอดน่ะ ไม่มีใครยอมรับเราซักคัน!

...พอเปิดประตูหลังเท่านั้น คนขับก็หันมาถามทันทีว่าจะไปไหน? พอบอกจุดหมายก็ส่ายหน้า ออกรถไปทันที! บางคันที่เราเปิดประตูหน้าถามว่าจะไปมั้ย? ก็หันมองด้วยสายตารำคาญ บอกว่าไม่ไป! เจ้าอู๋ชักยัวะเลยถามว่าพี่จะไปทางไหนล่ะ? คนขับก็ยืนยันว่าไม่ไป...ก่อนจะแล่นพรวดออกไปเลย

"มึงจะรับแต่ฝรั่งหรือไงวะ?" เจ้าอู๋ตะโกนตามหลัง... แท็กซี่ที่ขับเลยไปก็คงผ่านถนนสิบสามห้างที่ไม่มีฝรั่ง หรือนักท่องเที่ยวอะไร...คงจะหาทางวกมาล่าเหยื่อรอบ ใหม่

ได้ข่าวว่าตำรวจสน.ชนะสงคราม งานหนักจนประสาทกินไปหลายนายแล้ว ไม่ลองแต่งนอกเครื่องแบบมาสังเกตการณ์มั่งนี่ครับ...อย่าลืมว่าที่แท็กซี่ไม่อยากรับคนไทยก็มีสาเหตุเดียวคือ...ไม่ได้โขกเงินชนิดขูดรีดเหมือนผู้โดยสารฝรั่ง

ไม่ช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวก็อย่าทำลายเลยครับ!

ในที่สุดก็มีแท็กซี่เปิดไฟว่างแล่นเข้ามา เจ้าอู๋โบกมือให้จอดก่อนจะเปิดประตูหลังขึ้นไปนั่งทันทีพร้อมกับบอกจุดหมาย ผมก้าวตามเพื่อนไปติดๆ นั่งรอจะว่าโดนบอกปัดท่าไหน? ยอมรับว่ากำลังเดือดปุดๆ จนแทบหายมึนเบียร์ละครับ แต่ผิดหวังแฮะ...แท็กซี่รับคำแล้วออกรถไปเลี้ยวขวาเข้าถนนพระสุเมรุ ผ่านหน้าวัดบวรฯ เจ้าอู๋บ่นดังๆ ว่าแท็กซี่คันอื่นไม่รู้เป็นไง ไม่ยอมรับเราซักคัน

เสียงหัวเราะหึๆ อย่างอารมณ์ดีดังขึ้น ผมเหลือบดูก็เห็นคนขับเป็นชายชราผมขาวค่อนข้างยาว มุมปากมีรอยยิ้มนิดๆ ขณะเลี้ยวซ้ายที่สี่แยกวันชาติ แล่นไปตามถนนประชาธิป ไตยที่รถราค่อนข้างโล่งว่าง...ไม่ช้าก็เข้าสู่ถนนนครราชสีมาอย่างรวดเร็ว...

จนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทาง ผมเห็นมิเตอร์ขึ้นเกือบ 70 บาท แต่นึกถึงน้ำใจแกที่ไม่เห็นแก่ตัว บอกปัดผู้โดยสารคนไทยด้วยกัน เลยส่งแบงก์ร้อยให้...บอกไม่ต้องทอน ได้ยินเสียงขอบคุณครับเบาๆ ก่อนที่เราจะลงจากรถ...แล้วต้องยืนตะลึงงันกันทั้งคู่

ท่ามกลางแสงไฟถนนเยือกเย็น แท็กซี่คันนั้นแล่นไปทางสี่แยกพิชัย...แล้วเลือนรางจางหายไปต่อหน้าต่อตาเรานั่นเอง...นึกถึงเรื่องนี้ทีไรผมกับเจ้าอู๋ขนหัวลุกทุกทีไป!

อาถรรพ์ 5โมงเย็น

เรื่องราวต่อไปนี้ดิฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอุปา ทาน หรือผู้เล่าได้ก้าวล่วงเข้าไปในมิติมรณะจริงๆ กันแน่ แต่ฟังแล้วดิฉันก็สยองและขนลุกไปหมดเลยค่ะ

นิติพรเป็นเพื่อนรักของดิฉันตั้งแต่ตอนที่เราเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน นั่นน่ะยี่สิบปีมาแล้วนะ ทุกวันนี้เราอายุต้นสี่สิบ ลูกๆ เรียนมัธยม เราลาออกจากงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวตั้งนานแล้วละ แต่ขอโทษเถอะ..เราไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆ หรือเที่ยวลอยชายไปวันๆ อย่างที่หลายคนค่อนแคะหรอกนะคะ..ลองลาออกจากงานมาทำงานบ้านอย่างเราแล้วจะรู้สึก!

เรารับภาระเต็มสองบ่า สองอุ้งมือ ไหนจะรับส่งลูก ดูแลบ้านช่อง ช่วยลูกทำรายงาน ตอนเย็นซื้อกับข้าวทำกับข้าว ตอนค่ำเก็บกวาด ล้าง เพื่อตื่นมาตอนเช้าก็ทำแบบนี้..แบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้จบ

วันหนึ่งดิฉันได้ข่าวว่านิติพรไม่สบาย เธอเป็นโรคลึกลับ หมอหาสาเหตุไม่ได้ มันเป็นอย่างนี้นะคะ..

จู่ๆ เธอก็ปวดเอว ปวดมาก แล้วก็แข็งไปทั้งตัว เดินลำบาก ยกมือตีไข่ก็ยาก เธอบ่นว่ากิจวัตรประจำวันอย่างล้างหน้า สีฟัน กลายเป็นงานหนักเพราะมือแข็ง รู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีหินถ่วง อาบน้ำใส่เสื้อผ้าก็เหนื่อยแทบแย่ และอ่อนเพลียมาก หาวทั้งวัน อยากจะหลับท่าเดียว เธอไปพบแพทย์มาเป็นเดือนแล้วค่ะ

หมอสั่งแต่เจาะเลือดหาสาเหตุอยู่นั่นแหละ พรุนไปหมดแล้วยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร ยาก็ไม่ได้กิน!

ดิฉันไปหาเธอในตอนสายๆ ของวันหนึ่งหลังจากส่งลูกๆ ไปโรงเรียน เห็นสภาพเธอแล้วน่าเวทนา..ตัวบวมฉุ เดินย่องแย่งเหมือนหุ่นยนต์ตัวแข็งๆ หน้าบวม ตาบวม มีน้ำตาคลอตลอดเวลา

"นี่แน่ะไก่ ฉันมีเรื่องแปลกจะเล่าให้ฟัง" เธอพูดกับดิฉันด้วยเสียงแปร่งปร่า เล่าว่าเมื่อ 2-3 วันก่อนเธอง่วงมากในตอนเย็น แต่ไม่อยากนอน เพราะผู้ใหญ่สอนว่าตะวันจะทับตา นอนตอนพลบค่ำน่ะไม่ดี

"แต่มันฝืนไม่ไหวเลยนะ" เธอบอก "ฉันเลยบอกลูกๆ ที่เพิ่งกลับจากโรงเรียนว่าให้ไปซื้อของที่ตลาดมากินเอง ลูกๆ ก็มารับเงินไปแล้วฉันก็เข้าห้องเปิดแอร์นอนห่มผ้า"

ตอนนั้นเป็นเวลาก่อนห้าโมงเย็นเล็กน้อย เธอหลับตาแต่ใจคอมันอึดอัดไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะกังวลเรื่องดูแลบ้านช่องหรืออะไรกันแน่?

ขณะเข้าภวังค์เธอรู้สึกเหมือนถูกผีอำ มีเงาวูบวาบคล้ายผีปีศาจมาอยู่รายรอบ มีใครบางคนมาจับตัวเธอยกขึ้นวางบนตั่ง ตัวเธอแข็ง และแล้วก็รู้สึกว่าเธอถูกจับให้นอนหงาย มือขวายื่นออกไปข้างๆ ในท่าเหยียดตรง..มีพานรอง และมีคนแต่งชุดดำยืนเข้าแถวรอรดน้ำ!

"มันครึ่งหลับครึ่งตื่น ฝืนไม่ได้และสยองมากๆ" นิติพรเช็ดน้ำตา เล่าต่อว่า จากนั้นเธอก็ได้กลิ่นน้ำอบไทยหอมเอียนๆ และรู้สึกเย็นที่มือที่ยื่นออกไป พวกที่มารดน้ำเธอแทนที่จะร้องไห้กลับหัวเราะคิกคักเหมือนกำลังเล่นสนุก

"พวกเขาตั้งท่าจะยกฉันลงโลงด้วย กลิ่นธูปงี้คลุ้งไปหมด" เธอพูดขณะฉันขนลุกซ่า..

ก่อนที่จะไปไกลกว่านั้น นิติพรก็ดิ้นจนหลุดจากภวังค์ เธอตื่นขึ้นมองรอบๆ นาฬิกาบอกเวลาห้าโมงเย็น เธอตะกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว รีบเปิดไฟสว่างจ้า ล้างหน้าล้างตาแล้วออกมานั่งใจสั่นระริก

"เข็ดเลยละไก่" เธอเน้นเสียงกับดิฉัน "อย่านอนตอนห้าโมงเย็นเป็นอันขาดเพราะเป็นเวลาที่ตามวัดต่างๆ เตรียมทำพิธีรดน้ำและรอสวดพระอภิธรรม" น่าขนลุกมั้ยคะ?

ฟังแล้วดิฉันกลัวมากๆ เลย ไม่รู้ว่าเธอฝันร้าย อุปาทานหรือเจอของจริง แต่ที่บ้านดิฉันมีสาวใช้ต่างด้าวสองคนชอบนอนเป็นชีวิตจิตใจ ว่างเป็นมุดเข้าห้องนอนไม่เลือกเวลา

วันไหนที่เจ้าหล่อนนอนตอนห้าโมงเย็น จะหน้าตาหมองคล้ำ มีสภาพเหมือนผีดิบ ยิ่งตอนตื่นมาเก็บกับข้าวราวสองทุ่มน่ะ สภาพหล่อนน่ากลัวจริงๆ ค่ะ..นิติพรยืนยันว่าต่อให้ง่วงแสนง่วงก็จะไม่ยอมนอนตอนห้าโมงเย็นอีกแล้ว ฝืนทนไปนอนตอนสามทุ่มดีที่สุด..เพราะเป็นเวลาที่มนุษย์เป็นๆ เขาเข้านอนกันค่ะ!



เรื่องเล่าจาก ข่าวสด

งานนี้ผีมีจริง!!

ดิฉันเชื่อแน่ว่าวิญญาณมีจริง เพราะเคยพบมากับตัวเอง เป็น วิญญาณของพ่อที่ยังห่วงใยครอบครัว ท่านได้มีเยี่ยมเยียนดูดความทุกข์สุข ของคนในบ้าน พ่อดิฉันเสียด้วยโรคชราหรือพิษสุราก็ไม่ทราบแน่ชัด เพราะเมื่อ เรียนจบดิฉันก็เข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ

โดยหุ้นกับเพื่อนเปิดร้านขายเสื้อผ้า เมื่อแม่โทรมาบอกว่าพ่อเสีย ดิฉันก็รับไปจัดงานศพพ่อเพราะฉันเป็นลูกคนโต ส่วนแม่ฉันอายุท่านมากแล้ว อยู่ในอาการเศร้าโศกเพราะเสียพ่อ ดิฉันจึงต้อง จัดการแทนทุกอย่าง เมื่อครบ 7 วัน ฌาปนกิจศพ ก็เรียบร้อย

ฉันจำเป็นต้องอยู่ เป็นเพื่อนแม่ต่อเพื่อไม่ให้แกเหงา แล้วคืนนั้นพ่อก็มาหา ประมาณตี 5 ดิฉันได้ยินเสียงคนชงกาแฟ ในห้องครัว ซึ่งอยู่ติดกับ ห้องนอนของดิฉันจึงลุกออกไปดู เพราะคิดว่าเป็นแม่ แต่ไม่เห็นใคร มีเพียง ถ้วยกาแฟที่ชงแล้วกับกระติกน้ำร้อนไฟฟ้าเท่านั้น ดิฉันจึงชงกาแฟอีกแก้วนั่ง ดื่มจนรุ่งเช้าก็ไม่เห็นมีใครมาดื่มกาแฟถ้วยนั้น รอจนแม่และน้อง ๆ ตื่น

ดิฉันก็ ถามแต่ไม่มีใครรู้เรื่องสักคนว่าใครเป็นชงกาแฟ แม่บอกว่าคงเป็นพ่อ เพราะพ่อเคยตื่นขึ้นมาดื่มกาแฟตอนตี 5 ทุก วันเป็นประจำ น้องชายคนรองบอกว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเป็นหมอทหาร เขา จึงไม่เชื่อ

คืนต่อมาดิฉันฝันว่า พ่อมาหาบอกว่า ให้ดิฉันกลับบ้านมาอยู่บ้าน ช่วย ทำงานส่งน้องคนเล็กที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยให้จบ ดิฉันก็รับปาก..มารู้สึกตัว ตื่นอีกทีเมื่อมีเสียงชง กาแฟ ดิฉันพูดออกมาว่า พ่ออย่าเพิ่งไปนะ แล้วก็เปิด ประตูออกไปดู ไม่กลับ แต่ก็ยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก สักครู่พ่อก็หายไป

รุ่งเช้า...ดิฉันเล่าเรื่องพ่อมาหาให้แม่ฟัง แม่บอกว่า พ่อมาหาแม่ใน ฝันเหมือนกัน พ่อบอกว่าดิฉันรับปากว่าจะกลับมา อยู่บ้าน ดิฉันขนลุกซู่เลยค่ะ ตั้งแต่นั้นพ่อไม่มาหาดิฉันอีกเลย สงสัยว่าท่านไปเกิดใหม่แล้ว ถึง กระนั้นดิฉันก็ยังทำบุญกรวดน้ำไปให้เสมอ


ข้อมูลจาก board.narak.com

เหรียญ!!

ผมมีลูกสาวคนเดียว คือ น้องเอื้อง แกเป็นสุดสวาทขาดใจของคนทั้งบ้าน ตอนนี้อายุ 4 ขวบกว่า อยู่อนุบาลสองครับ ผมวางแผนชีวิตสำหรับลูกคนนี้ เพื่อให้แกเติบโตอย่างเข้มแข็ง และนั่นอาจจะเป็นต้นเหตุของขนหัวลุกเรื่องนี้ก็ได้

มันเริ่มตั้งแต่ตอนผมหมั้นกับอ้อย และร่วมทุนกันปลูกเรือนหอของเรา ผมคิดไว้เลยว่าจะมีลูกไม่เกินสองคนชั้นบนของเราจึงมีห้องนอนสามห้อง แต่ละห้องมีห้องน้ำในตัวเสร็จ ห้องตรงกลางน่ะของผมกับภรรยา อีกสองห้องนั้น...แน่ละ! เตรียมไว้สำหรับเป็นส่วนตัวของลูก และผมยังยึดตำราฝรั่ง คือให้ลูกนอนคนเดียวตั้งแต่เกิด แต่ประตูห้องเปิดถึงลูกได้ทั้งสองด้าน

ต้องขอบอกตรงๆ ว่าแผนนี้เกือบไม่สำเร็จแน่ะครับ มันยากมาก โดยเฉพาะอ้อยแทบไม่ยอมวางมือจากลูกเลย แต่ในที่สุดเราก็ทำได้ครับ

น้องเอื้องนอนคนเดียวได้สบายมาก ดับไฟมืดเลยด้วย ไม่ต้องเปิดไฟหัวเตียง ขอแต่เพียงแง้มประตูพ่อกับแม่ไว้หน่อยเดียวเท่านั้นเอง และขอให้เล่านิทานก่อนนอนกับหอมแก้มบอกกู๊ดไนต์ ฝันดีทุกคืน ไม่ว่าฝนจะตก ฟ้าจะร้อง พายุพัดตึงตังแค่ไหนเอื้องก็นอนได้ ไม่เคยลุกมาขอนอนกับพ่อแม่เลย เก่งจริงๆ ลูกผม

แต่แล้วคืนหนึ่งเมื่อเดือนก่อน ตอนกลางดึกผมตื่นเพราะเอื้องมาจับแขนเขย่าเบาๆ

"พ่อคะ ขอเอื้องนอนด้วยนะ ที่ห้องเอื้องมีใครไม่รู้จะขึ้นมานอนเบียดเอื้องเรื่อยเลย"

"ฝันร้ายมั้งลูก?" ผมบอกแล้วลุกขึ้นพาลูกกลับไปที่ห้อง เปิดไฟหัวเตียง ทุกอย่างดูปกติดี เอื้องขยี้ตา ทำท่างัวเงียแล้วออดอ้อน...แกบอกว่าใครคนนั้นผลักแกตกเตียงจนนอนไม่ได้ ผมไม่อยากใจอ่อนหรอกครับ เพราะเมื่อมีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งต่อไป แต่มองนาฬิกามันตีสองครึ่งแล‰ว ผมเองก็ง่วงเหมือนกัน

ขืนเถียงกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ผมเลยเอาแกมานอนตรงกลาง อ้อยดีใจกว่าลูกอีก นอนกอดนอนหอมลูกจนหลับสนิทไปทั้งคู่

คืนต่อมา ผมว่าแล้ว เดาอะไรไม่ผิดเลย! เอื้องมาปลุกผมเวลาเดิมเลยครับ บอกว่าใครคนนั้นมากวนแกอีกแล้ว

"เขาเป็นผู้ชาย มาทำหน้าตาน่ากลัวไล่เอื้องลงจากเตียง" แกพูดซื่อๆ ผมเห็นว่า นั่นคือจินตนาการของเด็กน้อย ซึ่งผมจะยอมต่อไปไม่ได้ ต้องแก้ไขด่วน

"เอางี้นะ" ผมเล่นแง่จิตวิทยา "พ่อจะไปไล่เขาเอง ถ้าพ่อไล่เขาไปแล้วเอื้องจะนอนคนเดียวได้มั้ยลูก?" เอื้องพยักหน้ารับอย่างดีใจ

คืนนั้นผมไปนอนเตียงของลูก ไม่ต้องห่วงครับ เตียงนี้ผมซื้อเผื่อลูกโตเลยละ เป็นเตียงเดี่ยวที่ผู้ใหญ่นอนได้สบายๆ ผมไม่ได้คิดอะไรมาก แค่พรุ่งนี้เช้าก็จะบอกลูกว่าพ่อไล่เขาเตลิดเปิดเปิงไปแล้วล่ะ! แค่นี้ก็เรียบร้อย...แต่มันไม่อย่างนั้นน่ะซีครับ!

ก่อนตีสองเล็กน้อย ผมตื่นขึ้นมา ไม่รู้ด้วยซ้ำอะไรทำให้ตื่น แต่ก็ดีเหมือนกัน ลุกเข้าห้องน้ำซะหน่อยแล้วกลับมานอนต่อ.....ผมเข้าห้องน้ำโดยไม่เปิดไฟ อาศัยความคุ้นชิน

ขณะที่มาถึงเตียง ล้มตัวลงหนุนหมอน หางตาผมเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในความมืด ผมเลยหันไปมองตรงๆ

มันเป็นแสงหม่นๆ รางๆ มัวซัวสีออกเขียวๆ เหมือนพรายน้ำดวงเท่าฝ่ามือเคลื่อนไหวอยู่ที่ตู้เสื้อผ้าเหมือนมีชีวิต ตอนแรกผมนึกว่าตาฝาด แต่ไม่ใช่แฮะ รีบลุกขึ้นนั่งจ้องมองมันพักใหญ่ แล้วก็ต้องขนหัวลุกซู่...

ภายในแสงนั้นเป็นใบหน้าผู้ชายแก่ๆ เหมือนคนจีน โบราณ ไว้เปียและเป็นใบหน้าที่ดุดัน มุ่งร้ายหมายขวัญมาก

"ออกไปนะ" ผมคำรามเบาๆ ทั้งตกใจทั้งกลัว แต่นี่มันห้องลูกสาวผมนะ! เอื้องพูดถูก แกไม่ได้ออดอ้อนหรือจินตนาการ ผมตั้งสติได้ รู้สึกโกรธเกรี้ยวมากกว่าหวาดกลัวซะอีก นี่ถ้าเป็นที่อื่นอย่างโรงแรมหรือบ้านเช่าผมต‰องเผ่นแน่...แต่นี่บ้านผมครับ!

ใบหน้ามีแสงหม่นๆ นั่นพุ่งเข้าใส่ผม ส่วนผมก็พุ่งหมัดสวนออกไป กำปั้นวืดผ่านสิ่งที่เย็นชืดน่าขยะแขยง...เหลือเชื่อ! ผมชกถูกมันอย่างจัง อย่าถามเลยครับว่าเป็นไปได้ยังไง ผมเองก็งงๆ แต่คิดว่าคงเป็นพลังจิตผมแกร่งกว่ามัน ผมเห็นมันบิดเบี้ยว แสดงอาการพ่ายแพ้..มันกลัว และหายไปทางหน้าต่าง

ผมรู้สึกว่าห้องโล่งเบาและสะอาดบริสุทธิ์ขึ้นมาทันที...มันไปแล‰ว!

เพิ่งมารู้ทีหลังว่าเพื่อนของอ้อยชอบสะสมเหรียญและของโบราณ ก็เลยเอาของเก่าของคุณตาที่เพิ่งเสียมาให้ หนึ่งในนั้นเป็นเบี้ยจีนโบราณ วิญญาณร้ายคงมากับสิ่งนี้แน่ ตอนนี้อ้อยคืนเพื่อนไปแล้วละครับ!



เรื่องเล่าจาก ข่าวสด

สาย สยองขวัญ

เช้าวันอาทิตย์กลางเดือนพฤศจิกายนนี่เอง จู่ๆ ขณะซักผ้าอย่างเพลิดเพลิน เปิดวิทยุฟังเพลงไปด้วยนั้น ฉันก็คิดถึงโสภิตาขึ้นมาอย่างรุนแรง!

โสอยู่กลุ่มเพื่อนของฉัน ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเมื่อ 20 กว่าปีก่อน เมื่อเรียนจบต่างคนก็ต่างไป เราไม่เคยติดต่อกันเลยหลังจากนั้น จริงอยู่ ฉันไม่เคยลืมเธอ แต่ก็ไม่เคยคิดถึงแม้แต่นึกถึง แล้วทำไมวันนี้ฉันเกิดคิดถึงเธอจังเลย

ภาพเก่าๆ ผุดขึ้นมาชัดเจนราวกับวันวาน ฉันถึงกับวางมือจากเครื่องซักผ้า เงยหน้ามองฟ้าที่เป็นสีน้ำเงินใส...ป่านนี้เธอทำอะไรและอยู่ที่ไหนนะ? แต่งงานหรือว่าโสด มีลูกกี่คน?

วูบหนึ่งฉันใจหายนิดๆ คุณเคยเป็นอย่างฉันหรือเปล่าไม่ทราบ เวลาที่เราคิดถึงใครสักคนทั้งๆ ที่ไม่เคยคิดถึงมาตั้งนาน เขาคนนั้นมักมีอันเป็นไป ฉันเคยมีประสบการณ์แบบนี้มา 3-4 ครั้งแล้ว นึกได้อย่างนี้ฉันก็รู้สึกไม่ค่อยดี โสภิตาเป็นอะไรไปรึเปล่านะ? เอ...เห็นจะต้องหาทางติดต่อถามข่าวคราว ซึ่งคงต้องถามกับสมาคมศิษย์เก่าละมัง? เขามีที่อยู่แน่ๆ

...และแล้วเสียงโทรศัพท์ในบ้านก็ดังขึ้น ฉันรีบเช็ดมือกับผ้าแห้ง ขณะที่ลูกชายวัยรุ่นโผล่หน้ามาบอกว่า เป็นโทรศัพท์ของฉันเอง

ใช่แล้วค่ะ คุณเดาถูก! โสภิตาโทร.มา น่าอัศจรรย์ไหมล่ะคะ กระแสจิตคนเราช่างแรงจริง ฉันบอกถึงความอัศจรรย์นี้กับโสภิตาทันที

"ฉันกำลังคิดถึงเธออยู่ แปลกนะอยู่ดีๆ ก็คิดถึง" ฉันบอก เธอหัวเราะเสียงใส...อย่างน้อยฉันก็โล่งอกล่ะค่ะที่โสภิตายังสบายดี ไม่ได้มีอันเป็นไปร้ายแรงอะไร เธอบอกเล่าเก้าสิบว่าหลังจากเรียนจบก็ไปต่างประเทศ มีสามีเป็นชาวฝรั่งเศสก็เลยปักหลักอยู่ทางโน้น นานๆ จะกลับมาเยี่ยมเมืองไทยซะที คราวนี้เธอเพิ่งกลับมาได้สองอาทิตย์แล้ว และจะอยู่ถึงปีใหม่...เธอคิดถึงเพื่อนเก่าๆ เพราะจัดบ้านเจออัลบั้มภาพสมัยเรียนหนังสือ

"เมื่อกี้โทร.ไปบ้านอ้อม เขายังใช้เบอร์เก่าอยู่เลยนะ" โสภิตา บอกด้วยเสียงร่าเริง

อ้อมไหน? อ้อมวนิดาน่ะเหรอ?! ฉันใจหายวาบ ก็เธอตายไปแล้วนี่นา! ตายไปเมื่อสองปีก่อน ฉันยังไปงานศพเลย!

"คุยกันสนุกเชียว อ้อมบอกว่าคิดถึงเธอมาก ฝากบอกด้วย เธอสองคนไม่ได้เจอกันเหรอจ๊ะ?"


ฉันอึกอัก มือเย็นเฉียบ นี่โสภิตาล้อฉันเล่นรึเปล่า? แรงไปหน่อยนะ!

"โส...อ้อมไม่อยู่แล้วนะ! เป็นมะเร็งที่ปอด เสียไปเมื่อสองปีก่อน..."

"อยู่สิ เขายังไม่ไปไหนสักหน่อย เรานัดกันจะไปหาเธอที่บ้านค่ำนี้!"

โทรศัพท์แทบหลุดจากมือ ฉันตกตะลึง ขณะเดียวกันสายก็หลุดไปซะงั้น...ปลายทางเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงแมวกรน ฉันขยับปลั๊ก เสียงครืด...ยาวๆ กลับมา แต่ไม่มีเสียงแจ้วๆ ของโสภิตาอีกต่อไป

ฉันสับสน งงงัน แล้วสักพักก็มือไม้สั่นเทา ขณะหยิบมือถือมากดเบอร์ของแหววเพื่อนรักอีกคนที่พบกันในงานศพอ้อมนั่นแหละเป็นครั้งสุดท้าย

...ข่าวที่ได้จากแหววทำให้ฉันเข่าอ่อนยวบ หน้ามืดจะเป็นลมซะให้ได้

โสภิตาที่ฉันพูดด้วยตะกี้น่ะ แหววบอกว่าเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเพื่อนอีกคนเพิ่งส่งข่าวร้ายมาบอกว่า เธอรถคว่ำตายที่ฝรั่งเศสพร้อมสามีเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง!

แหววตื่นเต้นตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันหยกๆ เธอขนลุกไปหมดแล้ว

ไม่อยากจะเชื่อ แต่มันเกิดขึ้นจริงๆ ฉันรู้สึกเหมือนหลับวูบแล้วละเมอฝันไป...แต่ฉันไม่ได้หลับ ลูกชายที่รับโทรศัพท์เป็นพยานได้

เราวุ่นวายกันทั้งบ้านเลยค่ะ ทั้งฉันเอง ลูกชาย สามีและคุณแม่สามี เราถกเถียงกันเรื่องนี้ และสันนิษฐานว่าอาจมีใครแกล้ง แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ เรื่องเป็นเรื่องตายนี่ถ้าแกล้งหลอกแกล้งอำกัน มันก็ใจร้ายใจดำ อำมหิตไปหน่อยล่ะ!

คืนนั้น...ทันทีที่พลบค่ำ ตะวันตกดิน ฉันถึงกับจับไข้ รู้สึกหนาวจนตัวสั่น...คำที่ว่าโสภิตากับอ้อมนัดกันจะมาหาฉันยังแว่วอยู่ในหู...

คุณแม่สามีให้ฉันจุดธูปบอกกล่าวเพื่อนให้ไปสู่สุคติ ไม่ต้องมาหา จะทำบุญไปให้

ฉันจุดธูปบอกศาลพระภูมิด้วยความหวาดกลัว ว่าอย่าให้วิญญาณ ทั้งสองนี่เข้ามานะ! ถึงจะเป็นเพื่อนแต่ฉันก็กลัวใจจะขาด ไม่เป็นอันทำอะไรเลยค่ะ กลัวกันทั้งบ้าน...แต่คืนนั้นก็ผ่านไปด้วยดี...

ไม่มีแม้แต่ความฝันที่น่าสะพรึงกลัวใดๆ

อย่างไรก็ตาม นึกถึงทีไรดิฉันก็สยองจนขนหัวลุก ไม่น่าเชื่อว่าประโยคธรรมดาๆ ที่ว่าจะมาหาที่บ้าน มันจะน่าหวาดหวั่นขนาดนี้...น่ากลัวที่สุดในชีวิตฉันเลยละค่ะ!



ขอบคุณเรื่องเล่าจากข่าวสด

กินเหล้ากับผี

เรื่องมีอยู่ว่าคนเป็นทหารรุ่นพี่ผมเป็นรุ่นน้องค่อนข้างสนิทกันคับ วันนั้นเป็นวันศุกร์คับทุกคนจะกลับวันเสาร์อาทิตย์แต่พี่คนนั้นเค้ากลับช้า เพราะเข้าเวรอยู่คับทุกอาทิตย์ผมจะนอนคนเดียวตลอดคับน่ากลัวมากคับตึก 2 ชั้นนอนคนเดียวแล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นคับแก

โดนรถเก๋งชนเค้าเต็มๆคับแล้วลากไปไกลประมาณ 10-20เมตรได้คับ แล้วคืนนั้นเค้าก็มาหาเพื่อนๆเค้าที่โรงนอนซึ่งเป็นคืนวันอาทิย์คับทีแกมาหา เพื่อนแกมาแบบวิญญาณคับมาเข่ยาสเตียงคับแต่เพื่อนเค้าก้ไม่รู้เค้าคิดว่าคน อื่นมาแกล้งเลยย้ายเตียงไปนอนกับเพื่อนคับและเช้าจ่าก็มาบอกว่าแบบตายและผม แทบช็อก

ผมลืมบอกไปคับที่แกไม่มาหาผมเพระแกรู่ว่าผมกลัวผีมากคับต่อนะคับ พอแกตายตกตอนเย็นผมก็ไปงานศพแกและพอไปถึงผมก็ตกใจมากคับเพราะแม่เค้าบอกว่า เด๋วไปตามพี่เค้ามาให้งงสิคับตายแล้วหนิและๆๆๆแล้วไปตามใคร

คืองี้คับแกเข้าเมียเป็นซื่อกลางคับแกไปกราบขอเจ้าอาวาสคับฟังแล้วไม่น่า เชื่อใช่มั้ยคับแล้วแกจะให้เห็นฉะเพาะครอบครัวแกคับและตอนนี้แหล่ะคับผมจะ ช็อกตายเอาคับตอนที่นั่งกินข้านเป็นโต๊ะยาวคับ ผมนั่งตรงปลายโลงศพแก

พอดีผมรู่สึกว่ามีคนมาเตะขาเก้าอี้ผมๆเลยด่าเพื่อนว่าเมิงเล่นไรว้ะ เพื่อนบอกกูป่าวผมเลยเขยิบเก้าอี้ออกมาอีกถ้ามันแกล้งอีกผมจะเห็นขามันเต็ม คิดยังไม่จบเท่านั้นแหล่ะคับจานชามกระเด็นไปคนละทางทุกคนตกใจมากผมวิ่งไปหัว โต๊ะหารุ่นพี่อีกคนพอไปถึงปุ๊ปก็มีมือเย็นๆมาจับแล้วพูดว่า ขอโทดคำไม่สุภาพ

มึงกลัวเหี้ยอะไรมึงกลัวกูหรอกูพี่มึงนะโอ้โหแม่เจ้าผมจะช็อกตายพี่แกมาเข้า เมียหลังจากที่เตะเก้าอี้ผมแล้วผมบอกว่าพี่ปล่อยผมนะพี่ผมกลัวรุ่นพี่อีกคน บอกว่าไอ้โอ๋มึงนั่นลงผมชื่อโอ๋คับ แล้วผมก็ใจดีสู้เสือคับแกบอกว่าแกเป็นห่วงผมกลัวคนมารังแกผม

ผมเลยบอกว่าผมจะบาชให้แกดีใจมากคับและผมไม่เคยบวชให้ใครด้วยคับ



เรื่องเล่าจาก shockfmclub.com

ผีวัดสะพาน

" ยอดยิ่ง"เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกจากป่าช้าผีดุ

สมัยหนุ่มผมอยู่มักกะสัน หลังวัดทัศนารุญสุนทริการาม หรือที่ชาวบ้านร้านช่องทั่วๆ ไปเรียกว่า "วัดสะพาน" นั่นเอง

วัดนี้เคยได้ชื่อว่าผีดุนักหนา ขึ้นชื่อลือชาไปถึงประตูน้ำ สนามเป้ายันทุ่งพญาไท...ถนนวิภาวดีฯ หรือชื่อเดิมคือซูเปอร์ไฮเวย์เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ ตกค่ำก็แทบจะไม่มีรถแล่นให้เห็นเพราะยังเปล่าเปลี่ยวเต็มที ใครอยู่ที่นั่นก็ถือว่าอยู่ชานเมืองแล้ว

นอกจากขึ้นชื่อลือชาว่าผีดุเพราะเป็นวัดเก่าแก่ บ้านเรือนยังไม่คับคั่งเหมือนยุคต่อมา ยังมีคนเล่าว่าเคยเห็นเปรตที่วัดสะพานอีกต่างหาก

จากหมู่บ้านริมถนนราชปรารภเข้าไปถึงป่าช้า จะมองเห็นหลุม ศพระเกะระกะเรียงรายกันหลายสิบหลุม มีป้ายเขียนชื่อ-สกุลเอาไว้ง่ายๆ ต้นไม้ใหญ่น้อยขึ้นร่มครึ้มบรรยากาศแสนจะเยือกเย็นน่าวังเวงใจแค่ไหนก็คงพอ จะนึกออกนะครับ

มีคนเห็นเปรตเดินโย่งเย่งมาจากป่าช้านั่นแหละ!

เขาว่าได้ยินเสียงหมาหอนเยือกเย็นน่าขนลุก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันต้องเห็นผีแน่ๆ ไม่งั้นจะโก่งคอหอนไปหาสวรรค์วิมานอะไร...ขณะที่เดินจ้ำอ้าวจะกลับบ้านตอน ดึก ก็ต้องชะงักกึกด้วยความสงสัยอะไรบางอย่าง...

"ก-รี๊-ดดดด ....ก-รี๊-ดดด..." เสียงแหลมเล็กบาดหู ฟังเผินๆ เหมือนใครเป่านกหวีดมาจากที่สูงๆ เลยเหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นอะไร จนกระทั่งเสียงบาดใจนั่นดังขึ้นอีก พอเงยหน้าขึ้นไปมองก็แทบจะช็อกตายในบัดดล!

อมนุษย์รูปร่างสูงลิ่วเหมือนต้นตาล กำลังเดินโย่งเย่งเข้ามาหา มือทั้งสองข้างใหญ่โตเหมือนใบลาน ร่างกายเปล่าเปลือยดำเกรียม แขนขาลีบเล็กมีแต่หนังหุ้มกระดูก ตาแดงราวแสงไฟ...เห็นปากเล็กแหลมเท่ารูเข็มกำลังกรีดร้องเสียงหวีดแหลม บาดลึกลงไปถึงหัวใจ

อสุรกายผู้เคยก่อกรรมทำเข็ญกับบุพการี ทุบตีและด่าทอพ่อแม่เป็นบาปเวรสาหัส...เมื่อสิ้นใจจึงต้องเกิดมาเป็นเปรตชด ใช้เวรกรรม ได้รับความทุกข์ทรมานแสนสาหัสเนิ่นนานจนกว่าจะสิ้นเวร

ผมกับไอ้กล่อมเพื่อนเกลอก็เจอดีเข้าเต็มรักเหมือนกันครับ

ถึงแม้จะไม่เจอเปรตมาส่งเสียงกรี๊ดๆ หวีดหวิวขอส่วนบุญจนอกสั่นขวัญแขวน แต่ผีวัดสะพานก็เล่นงานเราจนไม่กล้าเที่ยวเตร่กลางค่ำกลางคืนไปเนิ่นนานที เดียวเชียว...

คืนนั้นเดือนเต็มดวงทอแสงสว่างนวล อย่างที่เขาเรียกว่า "สว่างจนแทบจะจับมดได้" นั่นแหละครับ ผมกับไอ้กล่อมบ้านอยู่ใกล้ๆ กันแถวท้ายป่าช้า...แหม! อย่าว่าแต่พวกผมเลย แม้แต่คนที่อยู่ย่านเจริญใจกลางเมืองแท้ๆ ยังอยู่บ้านติดกับป่าช้าวัดดอนนี่นา ปัดโธ่!

หลังจากตะลอนๆ ไปกับเพื่อนฝูงอีกหลายคน เราก็แยกย้ายกันย่ำต๊อกกลับบ้าน...อากาศในเดือนธันวาคมเย็นยะเยือก แสงจันทร์ส่องสว่าง ทำให้เราเดินเข้าซอยได้อย่างสบายอารมณ์ ไอ้กล่อมถึงกับผิวปากเล่นอย่างครึกครื้น...

ทันใดนั้น เสียงหมาหอนก็ดังแว่วมาตามสายลม! ร่างเตี้ยล่ำของไอ้กล่อมชะงักกึกร้องด่าว่าไม่รู้จะหอนหาหอกอะไร? หรือว่าจะเห็นผี...

เสียงของมันขาดหายเมื่อเสียงหอนเปลี่ยนเป็นเสียงครางงื้ดง้าด เรามองสบตากันอย่างหวาดระแวง เอื้อมมือไปตบด้ามมีดที่สะเอว...ถ้ามีใครแปลกหน้าที่ปองร้ายเราไม่รู้ตัว หรือว่าอาศัยทีเผลอก็ต้องเจอกันหน่อยละ...

แต่เอ๊ะ! เบื้องหน้าเราก็คือหลุมศพระเกะระกะกับฮวงซุ้ยขาวโพลนอยู่ในแสงจันทร์ เสียงหมาหอนก็เงียบหาย สรรพสิ่งดูสงบนิ่งเหมือนโลกนี้กลายเป็นโลกร้างโดยสิ้นเชิง!

"ไอ้ยะๆๆ ยิ่ง...เอ็งๆๆ เห็นอะๆๆ ไรมะๆๆ มั้ย...นะๆๆ โน่น..."

จู่ๆ ไอ้กล่อมก็กลายเป็นคนติดอ่างไปดื้อๆ ผมหันไปมองก็เห็นมันยืนนิ่ง อ้าปากค้าง นัยน์ตาลืมโพลง จ้องเขม็งไปที่อะไรบางอย่างเหมือนถูกสะกด ทำให้ผมมองตามสายตาของมันไปอย่างงุนงง... แล้วผมก็ได้เห็น...

คุณพระช่วย! ผมได้เห็นภาพที่จะไม่มีวันลืมลงเลยจนกว่าสิ้นใจ!

นั่นคือ คนกลุ่มใหญ่กำลังนั่งล้อมวงอยู่บนหลุมศพข้างๆ ฮวงซุ้ย แสงจันทร์ทำให้เห็นร่างดำทะมึนเหมือนตอตะโก แต่นัยน์ตาแดงก่ำปานแสงไฟกำลังจ้องมองมาเขม็ง...ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ร่างทั้งหมดยืดสูงขึ้นทุกที...สูงขึ้น...สูงขึ้นราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุด ท่ามกลางม่านตาอันพร่าพรายเต็มที

"เผ่นโว้ย!" ไอ้กล่อมร้องจ้า ผมกระโจนพรวดนำหน้า แว่วเสียงเพื่อนวิ่งพลางด่าพลาง ล้มลุกคลุกคลานท่ามกลางเสียงหมาเห่าเกรียวกราว...กว่าจะถึงบ้านก็เหน็ด เหนื่อยแทบจะสิ้นใจ...ไอ้กล่อมจับไข้หัวโกร๋น ส่วนผมต้องให้พ่อพาไปรดน้ำมนต์... นึกถึงแล้วขนหัวลุกครับ!


ขอบคุณเรื่องเล่าข่าวสด